Mexico, Mexicccccccoooooooooooooo
Zo luidt het refrein van de meezinger van de Zangeres Zonder Naam. Ik denk dat de meeste mensen wel weten hoe het refrein gaat. Het liedje geeft een mooie indruk van een mooi land, zoals ik het de laatste maanden heb leren kennen. Het land van mijn (politieke) dromen.
Echter is het ook het land van de drie presidenten waar hier de rijkere echt rijk worden, en de armen arm blijven. Veel zullen wel denken, hoe kan een land nu 3 presidenten hebben? Twee juli 2006 zijn de verkiezingen geweest, en met een klein verschil van een paar 0,58% van de stemmen heeft conservatieve kandidaat Felipe Caldéron het gewonnen van socialistische kandidaat Andres Manuel Lopez Obrador (AMLO). Vanaf het eerste moment dat de uitslagen bekend waren heeft AMLO zich hiertegen verzet. De landelijke verkiezingsraad werd afgedaan als fraudeurs en er werd alles eraan gedaan om deze uitslag ongedaan te maken. AMLO ging tot en met het hoger beroep, waarin hij ook verloor. Sinds juli 2006 staan zijn aanhangers overal te protesteren. De aanhangers worden wel iedere keer minder, en veel mensen hebben al spijt van een stem op hem.
Mexico wil een land zijn waar democratie een belangrijk goed is. Volgens de Raad van Europa, die vertegenwoordigers hadden gestuurd, had Mexico dit jaar de meest democratische verkiezingen gehouden, geen vuiltje aan de lucht, zou je zeggen dan. Begin september had het hoger beroep al beslist dat Caldéron wel gewonnen heeft, en hij 1 december de huidige president Fox zal opvolgen. Caldéron wil de internationale samenwerking verstevigen en zijn voorgangers initiatieven voor internationale samenwerking verder uitwerken en relaties met andere landen verbeteren.
Sinds die september zijn er dus onofficieel drie presidenten. Fox, die electoraal gekozen is, Caldéron die als een stagiaire achter Fox aanloopt tot december en nu zijn kabinet samenstelt om zo op 1 december het land te regeren, en AMLO die zijn eigen ministersploeg al klaar heeft en zich op 20 november, de dag van de Mexicaanse revolutie, in Mexico D.F. heeft uitgeroepen tot legitiem president van de Verenigde Staten van México.
Die legitimiteit is hier ver te zoeken dezer dagen. México heeft behoefte aan een sterke leider, die alle 31 staten vertegenwoordigd. Noch Caldéron, noch AMLO komen hier op dit moment voor in aanmerking. Fox ook niet, dat heeft hij laten zien rondom de situatie Oaxaca. Een sterke leider staat garant voor meer dan 50% van het volk, en moet ook door deze mensen gesteund worden. Vooral in een groot land als México is dit belangrijk. Een presidentverkiezing zoals die in Frankrijk gehouden wordt zou naar mijns inziens een veel beter plan zijn. In de eerste rondes doet iedereen mee. Als niemand na die eerste ronde meer dan 50% van de stemmen haalt, gaan de twee kandidaten met de meeste stemmen door naar de tweede ronde. Hier komt dan normaliter een winnaar uit, die meer dan 50% van de stemmen haalt. Als México dit systeem had gehad, hadden de stemmers kunnen stemmen voor Caldéron of AMLO en kon de winnaar zich gesteund voelen door het hele volk. Dit levert op dit moment voor AMLO geen problemen op, want hij voelt zich “gesteunder” dan gesteund. Bij Caldéron lijkt mij dit moeilijker en zo komt hij ook over in het openbaar. Een president moet zich goed zekerder voelen om te kunnen handelen, en dat is bij hem niet het geval. Voor México worden het in ieder geval 6 spannende jaren.
Het blijft de vraag wie het langer volhoudt: de echte winnaar Caldéron of de linkse oppositiewinnaar AMLO. Het enige wat eraan gaat is Mexico’s legitimiteit. Een minister voor bestuurlijke vernieuwing zou in México een geweldig idee zijn. Alleen de vraag: Wie komt er eerst mee? AMLO’s regering of die van Caldéron?
